Janusz Szajkowski
Biografia
Janusz Szajkowski, urodzony 16 marca 1929 roku w Mosinie, był polskim duchownym katolickim, kanonikiem, dyrygentem chóralnym oraz organizatorem życia parafialnego i muzycznego. Jego ojcem był Stanisław Szajkowski - przedsiębiorca i handlowiec, a matką Walentyna z domu Nowacka. Rodzina była bardzo religijna i aktywna społecznie, co miało istotny wpływ na formowanie się jego wartości.
W młodnim wieku Szajkowski został przez okupantów niemieckich zmuszony do kopania rowów. Po wojnie kontynuował naukę - zdał maturę w 1949 roku w Poznańskim Gimnazjum im. Karola Marcinkowskiego, a w tym samym roku wstąpił do Poznańskiego Seminarium Duchownego. Studia teologiczne kontynuował w Gnieźnie i Poznaniu, gdzie przyjaźnił się z późniejszym Prymasem Józefem Glempem.
4 czerwca 1955 roku przyjął święcenia kapłańskie w ewarze poznańskiej. Odbył prymicję w Wirach, w kościele św. Floriana, a następnie pełnił posługi na czterech wikariatach: Kępno, Swarzędz, Pępowo i Wielen. Przeniósł się do Poznania, gdzie najpierw służył w parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa i św. Floriana, a później w parafii Świętego Krzyża. W tym czasie uczył się dyrygentury w Średniej Szkole Muzycznej w Poznańsku.
Od 1969 do 1979 roku był proboszczem parafii św. Andrzeja Boboli w Rawiczu. Tam od podstaw zorganizował życie parafialne, wyremontował kościół i mieszkania dla księży, a także założył chór chłopięco-męski „Andrzejki”. W 1979 roku powrócił do Poznania, gdzie objął parafię św. Stanisława Kostki - zarządzał nią do 1989 roku. W tym czasie wybudował dom parafialny, kościół Opatrzności Bożej (obecnie osobną parafię), przyczynił się do powstania dwóch nowych parafii (Miłosierdzia Bożego i Matki Bożej Zwycięskiej), zmodernizował kościół św. Stanisława Kostki oraz stworzył chór chłopięco-męski „Staszki”, którym dyrygował i z którym występował m.in. w obecności papieża Jana Pawła II.
W czasach komunistycznych Szajkowski zainicjował religijne spotkania rodzin wojskowych - działalność wyjątkowa i obarczona ryzykiem. Podczas stanu wojennego sprowadzał paczki z darami z Zachodu. Kłopoty zdrowotne spowodowały, że w 1989 roku przeszedł na emeryturę, lecz nie zaprzestał intensywnej działalności duszpasterskiej, pomagając parafiom w miejscowościach jak Mosina, Wiry, Puszczykowo, Luboń, Żabikowo czy Rogalin i Oborniki.
Jako poeta wydał tomik „Barwy słów”, a swoje artykuły publikował m.in. w „Przewodniku Katolickim”. Od 1992 roku był kanonikiem honorowym kapituły średzkiej, a od 2001 także kanonikiem honorowym kapituły metropolitalnej przy bazylice archikatedralnej w Poznaniu.
Zmarł 26 października 2005 roku w Poznaniu. Spoczął na cmentarzu winiarskim. Uroczystościom pogrzebowym przewodniczył biskup Grzegorz Balceker, a koncelebrowało ponad stu kapłanów. Homilię wygłosił prałat Michał Maciołka.