Adam Pohl
Biografia
Adam Pohl, pseudonim Wincenty, urodzony 10 grudnia 1895 roku w Mosinie, był polskim piekarzem, leśnikiem i żołnierzem Armii Krajowej. Pochodził z rodziny urzędników miejskich - jego ojciec Edward Pohl był burmistrzem Kórnika, a matka Maria z Gierlińskich pochodziła od syna powstańca styczniowego.
W młodości zdobył zawód piekarza-cukiernika i był członkiem Towarzystwa Gimnastycznego 'Sokół'. Pod koniec I wojny światowej, gdy wybuchło powstanie wielkopolskie, przedostał się do Wielkopolski i zaciągnął do Kompanii Kórnickiej, w której brał udział w wyzwoleniu Śremia. Za tę czynność został odznaczony Krzyżem Walecznych Ochotników Wojsk Wielkopolskich, Medalem Niepodległości oraz Odznaką Pamiątkową Wojsk Wielkopolskich.
Po odzyskaniu niepodległości Polski pracował jako piekarz, bankier, właściciel hotelu i restauracji, a także pełnił funkcję burmistrza Nowego Tomyśla. W 1934 roku przeniósł się do Poznania, gdzie zatrudnił się jako kasjer w Dyrekcji Lasów Państwowych. Do 1939 roku pracował w Nadleśnictwie Sieraków jako sekretarz.
W czasie II wojny światowej, po wybiciu się z Sierakowa, natychmiast został aresztowany przez Niemców w charakterze jeńca cywilnego. Udało mu się uciec do Drawska, gdzym zaczął działalność konspiracyjną. Założył dwie organizacje niepodległościowe: 'Władysław Sikorski' i 'Puszcza Międzychodzka', które później zostały włączone do struktur Armii Krajowej. Był także dowódcą pionu administracji cywilnej Obwodu Czarnkowskiego AK.
W sierpniu 1944 roku został wywieziony na przymusowe roboty przy budowie fortyfikacji koło Włocławka. Po powrocie do Drawska w stycniu 1945 roku, niezwłocznie podjął się organizowania polskiej administracji terenowej oraz pomocy humanitarnej - najpierw dla wysiedlanych Niemców, a później dla przybywających Polaków i osadników. Stworzył lokalną straż obywatelską.
Po powrocie do rodzinnego Mosinaa był szykaniony przez Urząd Bezpieczeństwa Publicznego z uwagi na swoją przynależność do Armii Krajowej. W 1953 roku został aresztowany podczas przejazdu nadworskiego i ponownie skierowany do szczecińskiego więzienia, gdzym został torturowany. Mimo intensywnego leczenia szpitalnego w Śremiu zmarł 28 lipca 1954 roku. Pochowano go na cmentarzu parafialnym w Mosinie.